W e l C o M e ! ! ! ~ ivi e ω 's $pace

อย่างที่รู้กันอยู่ว่าช่วงนี้เราก้อได้หยุดเรียนนิดๆหน่อยๆ เพราะ Universiade อ่ะนะ
นั่นทำให้เรามีเวลาไปตามผู้ชายคนนึงมา หลังจากที่ห่างไปนานเลยทีเดียว (อ่านแล้ว "อย่าคิดไปไกล" ล่ะ)

ยังคงรู้สึกอบอุ่น และ เฟรนลี่เหมือนเดิม กับพี่ชายคนนี้ พี่บอย พิษณุ นิ่มสกุล
เมื่อลองนึกย้อนดู มันก้อนานแล้วนะ ที่เราได้รู้จักกับพี่ชายคนนี้ อาจจะจำไม่ได้ว่า เรารู้จักเค้าได้ยังไง  อาจจะจำไม่ได้ว่า เรารู้จักเค้าครั้งแรกวันที่เท่าไหร่ แต่จนถึงวันนี้ มันก้อนานกว่า 2 ปีแล้วนะ

ครั้งแรกที่ได้รู้จัก เมื่อเวลานั้น เรายังเรียนอยู่ ม.6 ใช้ชีวิตไร้สาระไปวันๆ ยังไม่มีเป้าหมายชัดเจนกับชีวิตมหา'ลัย เรายังคงมอง reality show อย่าง AF เป็นเพียงรายการไร้สาระ
แต่เมื่อเราได้มาลองดูอย่างจริงจัง ทำให้เรารู้ว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น และได้มารู้จักกับพี่ชายคนนี้ อาจเป็นเพียงความรู้สึกแค่ชื่นชมศิลปินซักคน
แต่เมื่อ AF รุ่นที่ 2 มาถึงปลายทางแล้ว เรากลับรู้สึกประทับใจกับคนคนนี้มากขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

เค้าได้สอนให้เรารู้ว่า "ไม่เคยมีอะไรช้าเกินไป ที่จะทำในสิ่งที่ตนฝัน"
ทำให้ปลายทางที่มีทางแยกมากมายของเรา เหลือเพียงเส้นทางเดียว จนวันนี้ เราได้ก้าวเท้ามาตามทางนั้นได้สมความตั้งใจของเราแล้ว

แล้ววันนึงเมื่อเราได้เจอะเจอกับพี่ชายคนนี้ตัวจริงๆ ครั้งแรกที่ได้เจอ คือ การแจกลายเซ็นต์ ครั้งแรกของ Dream Factory หรือ เร่ขายฝัน ด้วยโอกาสที่ไม่คาดคิดกับการมาสอบจุฬาฯ
นั่นถือเป็นจุดเริ่มต้นอีกจุดนึงที่ทำให้เราติดตามผลงานของพี่ชายคนนี้ นับจากวันนั้น จากเด็กม.ปลาย จากหาดใหญ่คนนึง ได้ผันตัวเอง มาเป็นนักศึกษาในกรุงเทพฯ
ทำให้เราได้มีโอกาสเจอะเจอกับพี่ชายคนนี้บ่อยขึ้น ทำให้เราได้รู้จักกับพี่บอยมากขึ้น
หลายครั้งที่คนรอบข้างมักพูด "เฮ้ย แกเป็นอะไรของแกได้ขนาดนี้ จะบ้าไปใหญ่แล้ว"
แล้วเราลองมามองดู อืม มันก้อจริงนะ เราไม่เคยทำอะไรอย่างนี้มาก่อน พี่บอยเป็นศิลปินคนแรก ที่เราติดตามได้ขนาดนี้

แต่ไม่ว่าใครจะมองยังไง แต่เราไม่เคยเสียใจ ไม่เคยรู้สึกเสียดายเวลา ที่ใช้ไปกับพี่ชายคนนี้เลย มันคุ้มค่ากับสิ่งที่ทำไป เรามีความสุขที่ได้ทำ บางครั้งเรายังรู้สึกเหมือนเรามีพี่ชายเพิ่มมาอีกคนด้วยซ้ำไป

จนมาถึงวันนี้ วันเกิดของพี่บอยหมุนผ่านมาอีกครั้ง พร้อมของขวัญชิ้นใหญ่ กับ อัลบั้มเดี่ยวชุดที่ 2 กับชื่อ BoySter และคอนเสิร์ตเดี่ยวใหญ่ครั้งแรก จนถึงวันนี้ พี่ชายเราประสบความสำเร็จไปอีกก้าวแล้ว ดีใจกับพี่บอยจริงๆครับ

คราวนี้ก้อถึงตาของเราแล้วที่จะต้องก้าวต่อไป ให้ถึงปลายทางกับวิชาชีพที่เราเลือกมาแล้ว อย่างที่พี่บอยบอก อีก 4 ปีมันก้อพริบตาเดียวเอง จริงมะครับ ไว้เมื่อถึงวันนั้นคงจะได้มีโอกาสทำฟันให้พี่บอยเนอะ

พรุ่งนี้ก้อสอบแล้วสินะ กับ carve ซี่ premolar แต่ไม่มีอะไรต้องกังวล เรามีกำลังใจเต็มเปี่ยมจากพี่ชายคนนี้ ทำเต็มที่ของเราก้อพอแล้วหละ 

 ตอนนี้ชีวิตคงมีเวลามากขึ้น (มั้ง) หลังจากที่ผ่านพ้นช่วงกิจกรรมและสอบมิดเทอมของอนาโตมี่ไปแร้ว

เหลือ DA มาจ่อรอคิวอยู่อีกมะกี่วัน เห้อ เมื่อไหร่ฤดูกาลสอบจะสิ้นสุดซะทีน้า~

เห้อ ไม่ได้อัพมาซะนาน คิดถึงเหมือนกันนะเนี่ย ช่วงเดือนที่ผ่านมาเนี่ย รู้สึกว่าเจอะเจออะไรมาเยอะอีกแล้วหละ
มาสรุปกิจกรรมที่ผ่านมากันดีกว่า ไปดูกันเล้ย!!

=============================================================
Stand!!! 23-06-2550
=============================================================

หลังจากที่ซุ่มซ้อมกันมากว่าสามสัปดาห์ ในที่สุดก้อมาถึงซะทีกับวันนี้
หลังจากจบมันไปแล้ว คิดว่าน้องๆหลายๆคนคงจะได้เก็บเกี่ยวอะไรจากมันไปบ้างเนอะ
ลองเก็บสิ่งที่ได้ไปคิดดูว่ามันสอนอะไรบ้าง เราได้เรียนรู้อะไรจากมันบ้าง อย่าปล่อยให้มันเลือนหายไปกับกาลเวลาล่ะ
สแตนด์เราอาจจะไม่ได้ดีที่สุด แต่พี่ได้เห็นแล้วว่าน้องเต็มที่กับมันแล้ว แค่นี้พี่พอใจแล้วหล่ะ
ในวันนั้นน้องๆทำได้ดีกว่าที่ซ้อมเยอะมากเลยหล่ะ ยินดีต้อนรับนักศึกษาทันตแพทย์รุ่น 40 คับผม

ไปติดตามรูปในอัลบั้มได้เลยคับผม อัพเรียบร้อย ^^

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
พิธีเปิด Freshy Game & เปิดตัว Freshy Boy - Girl 27-06-2550
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ฮึ่มมมมม กะจะไปดูพาเหรดหน่อย แต่ก้อฝนตก พาเหรดเลยยุบไป
แต่ก้อโอเคหละ ไปดู ดาว-เดือน คณะอื่น วันนี้ก้อไม่มีไรมาก มีสันฯปิดท้ายนิดหน่อย

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Boom พี่บัณฑิต'50 02-07-2550 
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ก่อนอื่นต้อง ขอแสดงความยินดีกับพี่บัณฑิตทุกคนเลยครับ ในที่สุดก้อก้าวมาถึงปลายทางแล้ว
ยังไม่อยากใช้คำว่าเส้นชัยเลย เพราะชีวิตยังมีทางแยกให้เดินต่อไปอีก ขอให้พวกพี่ๆทุกคนโชคดีกับชีวิตการทำงานกับวิชาชีพอันแสนภาคภูมิใจของพวกเราครับผม
พี่ติ๊กตี๋ พี่บัณฑิตสายรหัส046 ก้อยังคงน่ารักเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน
จากนี้ไปเราคงไม่ค่อยได้เจอกันแล้ว อย่าลืมน้องคนนี้ละคับ ไว้เจอกันคับ เป็นห่วงและคิดถึงเสมอคับผม
พี่อั้น อดีตนายกสโมฯคณะเรา จบแล้ว ดีใจด้วยคร้าบผม มาเป็นอาจารย์คณะเราซะด้วย
อีก 5 ปี ไว้เจอกันกับวันวันนี้ของเรา 555+

มีรูปมากฝากนิดหน่อยเปิดอัลบั้มได้เลยจ้า

******************************************************************************************** Midterm Anatomy 05-07-2550 ********************************************************************************************
อันนี้ No Comment จ้า - -"

 มาอ่านดู อ่าว ไหงรู้สึกเหมือนเจออะไรเยอะแยะไปหมดกะช่วงนี้ เงยหน้าขึ้นไปอ่าน อ่าว แค่นี้เองเรอะ
อาจเป็นเพราะ DA รึป่าวเนี้ย hand-in กันไปกี่ซี่แล้วล่ะเนี่ยเพื่อนๆ
สู้ต่อไป จะสอบ carve anterior tooth แล้ว ตั้งใจกันหน่อยน้าาาา

สเปซๆๆๆๆๆๆๆ ไม่ได้อัพมานานแล้วนะเนี่ย - -"

มาถึงตอนนี้ ชีวิตเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย หลายเรื่องผ่านพ้นไป แต่ก้อมีอีกหลายเรื่องโถมเข้ามาหา
ทั้งเรื่องเรียน เรื่องน้อง เรื่องสังคมใหม่ในคณะ หรือแม้แต่เรื่องของตัวเอง
เพื่อนๆหลายคนคงจะรู้สึกเหมือนเราหล่ะมั้ง ช่วงนี้เหนื่อยกันจริงๆ แทบจะไม่มีเวลาพักกันเลยจิงๆ
ไปกลับศาลายากันเป็นว่าเล่น แต่ไม่ว่าใครจะว่ายังไง สำหรับเรามันก้อมีความสุขที่ได้ทำนะ อย่างน้อยๆเราก้อได้ทำเพื่อน้องๆของเราหล่ะ
มันคุ้มแล้วหล่ะที่ได้ทำ เวลาที่เราจะได้เจอน้องมันก้อจะยิ่งน้อยลงเมื่อจบสแตนด์
การที่เราจะได้เจอน้องเกือบทั้งคณะพร้อมกัน มันคงหาไม่ได้อีกแล้วหล่ะ
สำหรับน้องๆเอง ก้อคงเป็นช่วงเดียวที่จะได้เจอกันพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งชั้นปีแบบนี้

เห้อ พอมาอยู่ปีสอง อะไรๆมันก้อเปลี่ยนไปเยอะเหลือเกิน
จากชีวิตแสนสุขในศาลายา กลับพลิกผัน กลายเป็น ชีวิตที่ต้องจริงจังอยู่ตลอดเวลา
เวลาที่เคยพอ กลับกลายเป็น มีเวลามากเพียงใด ก้อไม่มีวันพอ
รอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่เคยเปื้อนอยู่บนใบหน้า จางหายไปอย่างไม่คาดคิด

แต่การที่เราได้เจอกับ "การเปลี่ยนแปลง" ตรงจุดนี้เอง
มันทำให้เราเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น มันทำให้เราต้องรู้จักดูแลตัวเอง ต้องรับผิดชอบตัวเองได้แล้วนะ เราไม่ใช่เด็กเล็กๆ ที่ต้องมีคนมาดูแลอีกต่อไปแล้ว
เราหนัก เราเหนื่อย ใช่...แต่เราต้องไม่ท้อกับมัน เราต้องปรับตัวเราเข้าหามัน ไม่ใช่ให้ความหนัก ความเหนื่อยตรงนั้นมาทำให้เราหยุดก้าวเดินต่อ
มันทำให้เราได้เรียนรู้ ได้บทเรียน ว่าชีวิตไม่ได้มีแต่เรื่องง่ายๆเสมอไป ชีวิตไม่ได้เป็นไปตามที่เราคิดตลอด
มันก้อเหมือนกับ "สแตนด์" ที่พี่ส้มบอกไว้หล่ะ ว่า หลังจากที่เราเรียนจบไป ชีวิตมันจะมีอะไรที่หนักหนากว่านั้นให้เราต้องเผชิญอีกมาก
เรื่องที่เราเผชิญอยู่ ณ เวลานี้ เป็นเพียงเรื่องเล็กๆ หากเราผ่านตรงจุดนี้ไปไม่ได้ ก้ออย่าไปคาดหวังอะไรกับอนาคตข้างหน้าเลย

อีกไม่กี่วัน สแตนด์ก้อจะจบแล้ว อยากให้น้องๆที่ผ่านมาอ่านได้รู้ ว่า จริงๆนะ ที่สแตนด์เป็นเพียงกิจกรรมหนึ่งเดียวที่ทำให้น้องๆทั้งชั้นปีได้มารวมกัน
หลายๆคนอาจจะยังไม่เปิดใจรับมันซักเท่าไหร่ พี่อยากให้ลองเปิดใจรับมันดูนะ สแตนด์ให้อะไรกับน้องมากกว่าที่คิดเยอะ จริงๆ
พี่ผ่านมันมาแล้ว ลองมาย้อนคิดถึงมันดู มันได้อะไรมากกว่าที่คิดไว้จริงๆ
มันเหมือนกับเป็นสังคมขนาดย่อมๆ ที่จำลองชีวิตให้เราดู
ให้เราเห็นปัญหา ให้เราได้เห็นคนหลายๆประเภท เพราะในชีวิตจริงๆ ในสังคมจริงๆ มันต้องเจอแน่ๆกับคนทุกประเภท
อีกไม่กี่วันแล้วจริงๆ อยากให้ตั้งใจกันหน่อย ทำด้วยความตั้งใจ มันต้องออกมาดีแน่ๆหล่ะ สู้ๆล่ะ

กลับมาบ่นกันต่อดีกว่า อีกไม่กี่วัน Midterm ของ Anatomy จะมาถึงแล้ว ยังไม่ได้เริ่มอ่านเลยแม้แต่นิดเดียว เห้อ ช่างเหอะ ไม่รู้จะพิมไรแล้วเซ็งๆ